Zoals u vast weet zijn we weer los gegaan deze week. De eerste raadsvergadering van 2012 kan in de boeken worden bijgeschreven. Een raadsvergadering waarin we pittig met elkaar hebben gesproken over het thema dat ik zojuist benoemde. Natuurlijk ging het bovenal over de wal. De wal waarover de raad met elkaar van gedachten kon wisselen. De wal waarvan het eigenlijk de vraag was in hoeverre we er nog zicht op zouden hebben. Het college stelde voor om de wal in het Havenkwartier in Assen bijna onzichtbaar te maken door hoog water te creëren. Met volle overtuiging zette het college hierop in. Full color brochures, uitgebreide doelgroepbeschrijvingen en talloze plaatjes. Plaatjes die deel uitmaken van de psychologische overtuiging. Plaatjes waarbij laag water afschrikwekkende beelden lieten zien en plaatjes waarbij hoog water werkelijk leidden tot paradijselijke vooruitzichten. Kiezen voor hoog water zou leidden tot een meer kansrijke ontwikkeling van een prachtige woonwijk, op een prachtige locatie voor een doelgroep die we nog niet kennen. Zo blijkt maar weer dat politiek en geloof goed samengaan. Op zulke momenten zijn zelfs de liberalen in de raad diepgelovige mensen. Geen garanties voor de toekomst, maar slechts het antwoord op de vraag of we geloven dat deze ontwikkeling gaat slagen. Slechts hier en daar een piketpaaltje zal de marsroute vormen. Volgende week gaan we besluiten.

Even werd ik opgeschrikt door de zangeres van vanavond, Edislia Rombley die één van haar kaskrakers ten gehore bracht: ‘ik wilde nooit geloven, maar er is meer tussen Hemel en aarde’. Kijk, dat getuigt nog eens van inzicht. Er is inderdaad meer tussen wal en schip. Maar goed, waar was ik gebleven? Oh jah, donderdag ging het, naast de wal, ook over het schip. Het schip dat het autoverkeer zal gaan doorkruisen. Een debat over een vaste verbinding of een beweegbare brug voor het Havenkwartier. Zo krijg het schip langzamerhand meer statuur in Assen. In het Venetië van Drenthe kunnen we straks fijn boodschappen doen met onze punter. Laten we maar afwachten.

Zo ging het over de wal en het schip. Het lijkt wel of deze steeds verder uit elkaar komen te liggen in Nederland. Steeds meer valt er tussen. Het ging namelijk ook over de nieuwe Wet Werk en Bijstand, de wet die van karakter net zo belabberd is als dat deze wordt geïmplementeerd. De rode en sociale  harten in de raad sloegen een paar keer over bij deze maatregelen. Een gloedvol betoog van de wethouder die werkelijk gaat voor deze  ‘tussen de wal en het schippers’. Een uiterst sympathieke motie die probeert te repareren wat er te repareren valt en werd gedragen door een ruime raadsmeerderheid.

En zo gaat het over de wal en het schip in Assen. Zo blijft het laveren tussen het investeren van veel middelen in onzekere projecten en het bezuinigen op zekere ellende. Maar vooral op blijven letten voor alles wat ertussen valt. De wal keert het schip wel weer denk  ik. Maar dan is alles wat er tussen valt al naar de bodem gezonken….